اين بی مهرگان جزو خارتنانن، جدا جنسن و از نظر ظاهری شبيه هم هستند. توانايی نسبی در ترميم قسمت های از دست رفته پيكر را دارن. جانورانی نيمه كروی و متقارن كه دارای خارهای متحركند و اين خارها علاوه بر حركت جانور او را در ديدن هم كمك ميكنه. دهان با مخرجشون از هم جداست و مقابل هم قرار داره. پاهای ( لا به لای خارها قرار دارن ) لوله ایِ سطح دهانی برای حركت و بقيه پاها برای تنفس استفاده می شن. علیرغم اين كه در خيلی از كتابای علمی نوشته جانوری علف خوار و از جلبك تغذيه ميكنه، خارتنی همه چيزخوار و بیشتر از جلبك ها، بی‌مهرگانی مانند صدف ها، اسفنج دریایی و ستاره شکننده نیز تغذیه می‌کند. توتیای دریایی خود بيشتر غذای لاك پشتان دريايی و مارماهيان است.

[تصویر: attachment.php?attachmentid=4147&d=1283782895]

غواصی هم كه اون پايين ميكنی خيلی زياد ميشه ديدشون كه كنار هم جمعن ولی زندگی كلنی وار يعنی توده ای ندارن همين طوری كنار هم به دليل شرايط محيطی خوب جمعن. حالا در مورد خطرش، ببينيد آدم اگه مريض باشه به هر چی گله دسش بياد سُك ميزنه. كلاً در آموزش دوره های غواصی هميشه بر اين نكته تأكيد ميشه كه بابا شما ميری پايين فقط يه ناظری، نگاه كن، حالشو ببر دست نذار، حتی به ماهيا. اگه دست نذاری يا شناوری با بستر را خوب ياد گرفته باشی هيچ وقت نه چيزی بهت حمله ميكنه نه برات مشكل ايجاد ميشه. توتيا چون در كف قرار داره بايد مراقب بود بدن بهش برخورد نكنه كه اين همون هنر شناوری در غواصی ( يه مثال ديگه سفره ماهيان كه استتار محيطی يا هماتيسم دارن يا زير ماسه ها پنهان شدن، اگه دستو به كف بذاری و خدايی نكرده بخوره بهش با دمی كه زهریِ نيشت ميزنه درجا كشته ميشی البته بعضی از گونه ها سمين ). تيغای توتيا مثل بيستوری ( تيغ جراحی ) ميمونه و در صورت اصابت ناگهانی بدن هر موجودی به اين خارها، چندتاييش در اثر شكسته شدن، وارد اون قسمت ميشه كه بعضاً سوزش شديد و قرمز شدن محل را به دنبال داره و چون اين خارها زهر درش وجود داره، اگه عميق فرو رفته باشن، در حدی كه وارد جريان خون بشه، ممكن خطرناك باشه. در اين لحظه بايد خار ها را در بياريد ( اگه برخورد شديد نباشه عمقی نيست و ميلی متری فرو رفته ) و محل را با الكل رقيق، آب گرم، نمك و سركه بشوييد و ماساژ بدين همين. توتيا يه هم زيستی از نوع همياری با يه سری ماهی به نام آپاگون هم داره. برای فرار از دست شكارچیان،در گوشه‌های تاریك و راحت ( بيشتر لابه لای صخره ها ) پنهان می شن. این جاندار آبزی دارای مولكول‌های حساس به نور كه عمدتاً در پاهای لوله‌ ایش و در زايده‌ های كوچك ساقه‌ ای شكل در میان خارهای آن قرار دارن كه اشاره كردم. خارهای توتیا همچنین به این جانور كمك می‌كنه كه به طور نسبی جزيیات بصری را با بررسی نور حاصل از زوایا، شناسایی كنه. پس از تمام سطح بدن خود به عنوان چشم ترکیبی برای دیدن استفاده میکنن.